خوب نوبتی هم باشه نوبت اندیشه هاست. با هم دفتر چهارم رو ورق بزنیم.

غمناک ترین لحظهء زندگی را از کسی تجربه می کنی که شیرین ترین خاطرات زندگی را با وی داشتی (ویلیام شکسپیر)

به من میگفت: "آنقدر دوستت دارم که اگر بگویی بمیر، می میرم"
باورم نمی شد....
فقط برای شوخی و یک امتحان به او گفتم بمیر ... !
و اینک سالهاست که در تنهایی پژمرده ام...؟
کاش امتحانش نمی کردم...

مگر آیا کسی هم با خدایش قهر می گردد؟
هزاران توبه ات را گر چه بشکستی
ببینم، من تو را از درگهم راندم؟

اگر در روزگار سختی ات خواندی مرا
اما ...
به روز شادیت یک لحظه هم یادم نمی کردی
به رویت بنده من، هیچ آوردم؟

به اشکی، یا، خدایی، میهمانم کن
که من چشمان اشک آلوده ات را دوست می دارم
طلب کن خالق خود را، بجو ما را
تو خواهی یافت
که عاشق می شوی بر ما
و عاشق می شوم بر تو
که وصل عاشق و معشوق هم
آهسته می گویم، خدایی عالمی دارد!

به نجوایی صدایم کن
بدان آغوش من باز است
برای درک آغوشم
شروع کن ... یک قدم با تو
تمام گام های مانده اش با من...

شعر از "کیوان شاهبداغی"