دوستان عزیزم سلام. فکر کنم امروز آخرین به روز آوری رو انجام بدم البته در سال ۸۶. خوب نوروز تو راهه و همه حس و حال بهار و تازگی رو دارن. پیشاپیش به همتون سال نو رو تبریک میگم. سعی می کنم وقتی شماها همگی رفتین مسافرت من تو خونه بمونم و سعی کنم رنگ قشنگ تری به این وبلاگ بدم. حالا هم چند تا دو بیتی قشنگ براتون به عنوان عیدی اینجا گذاشتم.

من که میدانم شبی عمرم به پایان می رسد... نوبت خاموشی من سهل و آسان می رسد... پس چرا عاشق نباشم؟

اگه با دیدن من غم تو دلت جا میگیره... میمیرم که تا ابد قلب تو آروم بگیره

و اینک لحظه های من گرفتار سکوتی سرد و سنگینند... و چشمانم که تا دیروز به عشقت می درخشیدند نمیدانی چه غمگینند.

از من پرسیدند او هم تو را دوست دارد؟ گفتم همین که من او را دوست دارم کافی نیست؟ گفتند مگر تو میدانی عشق چیست؟ گفتم نه ولی بدون آن نمی توانم زنده بمانم. گفتند خوش به حالش! گفتم خوش به حال من که دیوانه اویم

وقتی به آسمون نگاه می کنی دوست داری پر نور ترین ستاره رو مال خودت بدونی. اونکه از همه درخشانتره.
اما یادت باشه چشمهای دیگری هم به دنبال اون ستاره خیره شده. پس اون فقط مال تو نیست. ستاره های کوچک را نگاه کن که کم نورترند. مطمئن باش کمتر کسی به اونها چشم دوخته و اونا فقط برای تو هستند و بدون که اونها اگه کم نورند واسه اینه که دورتر هستند و دست نیافتنی. ولی یه ستاره اند. وقتی نزدیک اونها شدی درخشش اونها را خواهی دید.

در شهری دور افتاده خانواده فقیری زندگی میکردند. پدر خانواده از اینکه دختر پنج ساله اش مقداری پول برای خرید کاغذ کادوی طلایی رنگ مصرف کرده بود، ناراحت بود. چون همانقدر پول هم به سختی به دست می آمد. دخترک با کاغذ کادو یک جعبه را بسته بندی کرده و آن را زیر درخت کریسمس گذاشته بود. صبح روز بعد دخترک جعبه را نزد پدرش برد و گفت: بابا این هدیه من است. پدر جعبه را از دست دختر خردسالش گرفت و آن را باز کرد. داخل جعبه خالی بود! پدر با عصبانیت فریاد زد: مگر نمی دانی وقتی به کسی هدیه می دهی، باید داخل جعبه چیزی بگذاری؟
اشک از چشمان دختر سرازیر شد و با اندوه گفت: بابا جون، من پول نداشتم ولی در عوض هزار بوسه برایت داخل جعبه گذاشتم!

امروز تو یه مکان عمومی و جلو چشم خیلی از آدمها چیزی رو دیدم که خیلی منو به فکر برد. اینکه چرا دو تا دوست وقتی به مشکل بر می خورن، وقتی نمی تونن مشکلشون رو حل کنند و وقتی دیگه چیزی برای گفتن ندارن شروع میکنن به تخریب همدیگه و هر چی از همدیگه میدونن میریزن بیرون اونهم نه تو خلوت خودشون، بلکه جلو چشم ده ها نفر. شروع میکنن اسراری رو فاش کردن که یه روزی به خاطر اعتمادی که به هم داشتن برای هم گفته بودن و حالا ...
بی اختیار یاد این سخن یگانه مرد عالم حضرت علی (ع) افتادم که می گفت: "آنکس که از هر آنچه که می داند علیه کسی استفاده می کند همانند این است که به خود نیزه می زند تا آنکه را که در پشتش ایستاده هلاک کند."
بیایید بیشتر فکر کنیم. زندگی کوتاه تر از اونیه که به دشمنی بگذره. باور کنید آنچه را که داریم اگر از دست بدیم با گریه و پشیمانی نمی تونیم دوباره به دست بیاریم. بیایید اینجوری فکر کنیم که دیگه فرصتی نیست که آفتاب فردا رو ببینیم. بیایید هر چی محبت داریم امروز نشون بدیم. چیزی برای فردا نذاریم. فردا دوباره خورشید بیرون میاد و زندگی ادامه خواهد داشت اما شاید برای ما فردایی وجود نداشته باشه. 

خیلی سخته که بغض راه گلوتو بسته باشه اما کسی نیست که سنگ صبورت باشه. خیلی سخته که چشمات طغیانگر سیلی باشه که هیچ شانه ای سدی برای آن نیست. سختر از همه اینها اینکه تو سکوت خودت عشق رو ناباورانه فریاد بزنی و کسی صداتو ناجوانمردانه نشنوه. کاش سنگ بودم. کاش سنگ بودیم. تا هیچ وقت اشک نمی ریختیم. تا برای هیچ اشکی شانه نمی شدیم. کاش سنگ بودیم تا کسی عشقمون رو باور نمی کرد نه اینکه انسان باشیم و کسی نفهمه که چی میگیم. کاش سنگ بودیم.

تا وقتی قلب عریان کسی را ندیده ای تن عریانت را نشانش مده. (چارلی چاپلین)

آشفتگی من از این نیست که به من دروغ گفته ای. از این آشفته ام که دیگر نمی توانم تو را باور کنم. (فردریش نیچه)