تو تعطیلات نوروزی فرصتی پیش اومد تا با نگاهی عمیق تر سری به وبلاگهای فارسی زبان بزنم. بیشتر وبلاگهایی با موضوع عاشقانه مد نظرم بود. اما اونچه که دیدم شاید اون چیزی نبود که واقعا انتظارش رو داشتم. در ذهن خودم این وبلاگ نویسان عاشق پیشه رو به ۵ دسته تقسیم کردم تا بتونم یه نتیجه کلی برای خودم مد نظر بگیرم.
دسته اول وبلاگهایی که به نوعی مکالمه عاشقانه و کودکانه دو نفر بود که از فن آوری اینترنت برای این کار استفاده می کردند.
دسته دوم عاشق های مجنون پیشه ای که به نوعی از نرسیدن به لیلی رویاهاشون باز موندن.
دسته سوم اونایی که از عشق فقط جفا و خیانت و فروپاشی رو تجربه کردند و نوشته هاشون این رو به خوبی نمایان می کنه.
دسته چهارم شکست خورده هایی رو نشون میده که هنوز به عشقشون فکر می کنند و غصه هایی که در این راه می خورن و گریه های شبانشون و ...
و دسته آخر اونهایی که عشقشون رو در لابلای فریاد نوشته هایی پنهان می کنند که اگر با چشم دل خوانده شوند عشق رو برای ما به تصویر می کشند نه عاشق و معشوق را.
دسته اول و پنجم مد نظر نیست چرا که اولی هوس است و آخری پرنده رها شده از قفس. اما دیگران. گاهی اوقات بهتره که آدم سکوت کنه تا اینکه بخواد از رنجی بگه که مدتهاست به اون خو کرده. بهتره احساسش رو به دست واژه هایی بسپره که به جای اون میتونن یه دنیا غم رو رو شونه های خودشون بکشونن. نمی دونم چرا آدمها غم هاشونو اینقدر بی بهانه و رایگان!!! به دیگران نشون میدن. چرا سعی نمی کنن این خاطرات همیشه زنده وجودشون رو برای همیشه تو یه گوشه قلبشون و فقط برای خودشون نگه دارن. چرا باور نداریم که غمهای ما فقط برای ماست و کسی نیست که بتونه بهتر از خودمون اونارو باور کنه. چرا سعی نکنیم که غصه هامونه قصه نکنیم برای دیگران. غم های ما سرمایه های ماندگار ما هستند. چرا از این سرمایه ها حفاظت نمی کنیم و اونارو برای جلب همدردی دیگران از صندوقچه گرانبهای دل بیرون می کشیم. باور کنید میشه بار سنگین غصه ها رو به تنهایی به دوش کشید و اونها را در لابلای سطرهایی پنهان کرد که با خوندنشون کسی به شکست و فروپاشی ما پی نبره. باور کنید تنها چیزی که میتونه به ما در تحمل این دردها کمک کنه خود این دردها هستند. اگر باور کنیم که:
                                            "درد دل ما دوای درد دل ماست"
                                                                           "شاه نعمت اله ولی"

دوست عزیزی در یک نقد خصوصی عنوان کردند که بعضی گفتارها در بخش اندیشه ها در عین زیبایی و اینکه حقیقت زندگی انسان را بیان می کند گاهی در تضاد با گفتارهای دیگر می باشد. در پاسخ به این نقد اظهار می کنم همانگونه هم که قبلا عنوان شد این مطالب فقط نقل قول می باشد و به هیچ عنوان نظر موافق و مخالف شخص خودم در انتخاب و ارائه آنها دخیل نیست. اگر تضادی بین مطالب وجود دارد به اندیشه های صاحب نقل قولها باز می گردد. لازم به ذکر است نقد این دوست عزیز ایده ارائه یک پست در همین رابطه را به من داد که پس از مطالعات لازم برای ارائه در این صفحه آماده خواهم کرد. دفتر هشتم رو بخونیم.

یک روز آمدی و گفتی تنهاییت را با من تقسیم کن که من نیز تنهایم.
گفتم تنهایی های من پر از اشک و غصه اند.
گفتی من سهمی می خواهم.
گفتم باشد. شادی هایم برای تو و تنهایی و غم هایم مال خودم.
گفتی هر دو را می خواهم.
گفتم برو. هر دو را نمی توانم تقسیم کنم.
من به تو غصه نمی فروشم. هر دو را نمی توانم به تو بدهم.
اصرار کردی.
سر شب آمدی که سهمت را بگیری.
وقتی زلال اشکهایم را دیدی تردید کردی.
طاقت نیاوردی و رفتی.
اشکها پرسیدند: "پس کجا رفت؟ ما که اشکهای شادی را برای او نهاده بودیم...!؟"

قصد دارم از امروز یه پست جدید به نام "ماندگاران" ایجاد کنم که در اون به طور نسبتا خلاصه به شرح زندگی بزرگان تاریخ بپردازم. این پست بی ربط به پست اندیشه ها نمی تونه باشه. اگر بدونیم صاحب اندیشه ها چه طور زندگی کردند میتونیم به گفتارهاشون نگاه دقیق تر داشته باشیم. قصدم اینه که اول از همه برم سراغ اونایی که تو اندیشه ها ازشون نام بردم. و اولین نفر رو با یکی از سخنانش معرفی می کنم.

برای دشمنانت کوره را آنقدر داغ مکن که حرارتش خودت را نیز بسوزاند

دفتر هفتم رو براتون باز کردم. نوشته هایی که در این دفتر و سایر دفترها مقابلشون نام گوینده مطلب نوشته نشده به این دلیل که یا خودم اون مطلب رو نخوندم و یا اینکه از منبع او مطلب مطمئن نیستم. ولی به مرور زمان گوینده تمامی سخن ها درج خواهد شد. از دوستانی هم که این امکان رو دارن که با ذکر منبعش نام گوینده رو بگن خواهشمندم که این لطف رو در حق من و وبلاگ خودشون بکنن.

امروز چند تا دوبیتی قشنگ خوندم. چند تاشو گلچین کردم که براتون بنویسم.

رفتنت آغاز ویرانیست حرفش را نزن
ابتدای یک پریشانیست حرفش را نزن
گفته بودی چشم بردارم من از چشمان تو
چشمهایم بی تو بارانیست حرفش را نزن
آرزو داری که دیگر برنگردم پیش تو
راهمان با اینکه طولانیست حرفش را نزن
دوست داری بشکنی قلب پریشان مرا
دل شکستن کار آسانی است حرفش را نزن
خورده ای سوگند روزی عهد ما را بشکنی
این شکستن نامسلمانیست حرفش را نزن
حرف رفتن می زنی وقتی که محتاج توام
رفتنت آغاز ویرانیست حرفش را نزن

زیاد هستند آدمایی که در کنار ما زندگی می کنند که باورهایی دارن و چیزهایی را تجربه کردن. اما نتیجه تلخ گرفتن. شکست خوردن و حالا به دنیا و همه چیزهایی که یه روزی دنبالش بودن پشت کردن. دیگه باورهاشونو باور ندارن. دیگه تجربه هاشونو انکار می کنند. دیگه احساساتشونو پنهان میکنن. می خوان به همه بگن که نه هیچ وقت شکستی تو زندگی اونها نبوده. هیچ وقت احساساتشون تحریک نشده. اما پشت این پرده ریا قلبشون با همه احساسشون داره فریاد میزنه. داره التماس میکنه. اما اونا هیچ وقت بهش توجه نمی کنن. حتی اگه بدونن تنها راه نجاتشون از این دورویی شجاعت اقرار به اون چیزی که تو دلشون داره موج میزنه. چرا باید به دیگران نشون بدیم که هیچ وقت شکست نخوردیم در حالیکه خوردیم. چرا باید طوری رفتار کنیم که دیگران فکر کنن ما هیچ احساسی نداریم. دنیا پر از شکستهایی که همشون به نافرجامی ختم نشدن. اگر به کارنامه هر انسان موفقی نگاه کنیم جز شکست و دوباره برخاستن چیزی نمی بینیم. عشق هم چیزی نیست که انسان با شکست در اون به همه چیز پشت کنه. چه بسا شکست آغازی باشه برای تجلی اون عشق. پس از شکست نترسیم. اینجور فکر نکنیم که قرار ببازیم. مهم اینه بریم و مبارزه کنیم از نتیجه نترسیم. بریم و مردونه مبارزه کنیم.

من نمیگویم سمندر باش یـا پـروانـه باش
گر به فکر سوختن افتاده ای مردانه باش

دختر و پسر فقیری که عاشق هم بودن تصمیم می گیرند ازدواج کنند. پسرک که پولی نداشت تا برای دختر چیزی بخرد. ساعت قدیمی که از پدرش به او رسیده بود را فروخت تا برای گیسوان بلند دختر سنجاق سر زیبایی بخرد. و دخترک هم که نمیتوانست برای پسر چیزی بخرد موهای بلند و زیبایش را فروخت تا برای ساعت پسر بند نقره ای زیبایی بخرد. روز عروسی نه بند ساعت نقره ای به کار پسر آمد و نه سنجاق سری که پسر برای دختر خریده بود.

وقتی که شانه هایم در زیر بار حادثه می خواست بشکند
یک لحظه ...
از خیال پریشان من گذشت:
"بر شانه های تو ..."
بر شانه های تو میشد اگر سری بگذارم
وین بغض درد را از تنگنای سینه برآرم
شاید آن جان پناه مهرمی توانست از بار این مصیبت سنگین آسوده ام کند.

دوباره مرا پیدا کن
ای تنها ستاره صادق شبهای بی کسی.
نمی بینی غریب افتاده ام
خسته و بی هم نفس
در صحرای سرد و تاریک تنهایی
دستم را بگیر ای ناجی لحظه های دلتنگی
از آسمان، زلال، چون باران رحمت بر تن خشک من ببار
روح خفته مرا بیدار کن
وجود بی ثمرم را بارور کن
من بی تو سرگردان کوچه های بیهودگی ام
من بی تو نغمه خوان آواز مرگم
تو تنها ماه شبهای بی قراری من هستی
با تو مرا تولدی دوباره است
با تو من با خود صادقم
با تو من به آینه دروغ نمی گویم
با تو من به خوبی نارو نمی زنم
من خود را ویران می کنم تا با تو از نو بنا شوم
تو مرا از نو بساز
من با تو مغرورم، تازه ام، سرشارم
من با تو آزادم، آگاهم
من با تو عاشقم
تو مرا از اسارت زندگی برهان
و در بیکران عاشقی پرواز ده
تو حقیقت منی
تو مرا عاشق کن
من با تو از محال می گریزم.

دوستان خوبم دوباره سلام. یه سالی میشه که نیومدم و مطلب ننوشتم. حالا هم اولین کاری که می کنم اینه که سال نو رو بهتون تبریک می گم. براتون اول از همه سلامتی و شاد بودن در کنار خانواده و بعدش آرزوی برآورده شدن آرزوهاتون رو می کنم.