یک روز آمدی و گفتی تنهاییت را با من تقسیم کن که من نیز تنهایم.
گفتم تنهایی های من پر از اشک و غصه اند.
گفتی من سهمی می خواهم.
گفتم باشد. شادی هایم برای تو و تنهایی و غم هایم مال خودم.
گفتی هر دو را می خواهم.
گفتم برو. هر دو را نمی توانم تقسیم کنم.
من به تو غصه نمی فروشم. هر دو را نمی توانم به تو بدهم.
اصرار کردی.
سر شب آمدی که سهمت را بگیری.
وقتی زلال اشکهایم را دیدی تردید کردی.
طاقت نیاوردی و رفتی.
اشکها پرسیدند: "پس کجا رفت؟ ما که اشکهای شادی را برای او نهاده بودیم...!؟"

قصد دارم از امروز یه پست جدید به نام "ماندگاران" ایجاد کنم که در اون به طور نسبتا خلاصه به شرح زندگی بزرگان تاریخ بپردازم. این پست بی ربط به پست اندیشه ها نمی تونه باشه. اگر بدونیم صاحب اندیشه ها چه طور زندگی کردند میتونیم به گفتارهاشون نگاه دقیق تر داشته باشیم. قصدم اینه که اول از همه برم سراغ اونایی که تو اندیشه ها ازشون نام بردم. و اولین نفر رو با یکی از سخنانش معرفی می کنم.

برای دشمنانت کوره را آنقدر داغ مکن که حرارتش خودت را نیز بسوزاند

وقتی به آسمون نگاه می کنی دوست داری پر نور ترین ستاره رو مال خودت بدونی. اونکه از همه درخشانتره.
اما یادت باشه چشمهای دیگری هم به دنبال اون ستاره خیره شده. پس اون فقط مال تو نیست. ستاره های کوچک را نگاه کن که کم نورترند. مطمئن باش کمتر کسی به اونها چشم دوخته و اونا فقط برای تو هستند و بدون که اونها اگه کم نورند واسه اینه که دورتر هستند و دست نیافتنی. ولی یه ستاره اند. وقتی نزدیک اونها شدی درخشش اونها را خواهی دید.

در شهری دور افتاده خانواده فقیری زندگی میکردند. پدر خانواده از اینکه دختر پنج ساله اش مقداری پول برای خرید کاغذ کادوی طلایی رنگ مصرف کرده بود، ناراحت بود. چون همانقدر پول هم به سختی به دست می آمد. دخترک با کاغذ کادو یک جعبه را بسته بندی کرده و آن را زیر درخت کریسمس گذاشته بود. صبح روز بعد دخترک جعبه را نزد پدرش برد و گفت: بابا این هدیه من است. پدر جعبه را از دست دختر خردسالش گرفت و آن را باز کرد. داخل جعبه خالی بود! پدر با عصبانیت فریاد زد: مگر نمی دانی وقتی به کسی هدیه می دهی، باید داخل جعبه چیزی بگذاری؟
اشک از چشمان دختر سرازیر شد و با اندوه گفت: بابا جون، من پول نداشتم ولی در عوض هزار بوسه برایت داخل جعبه گذاشتم!

بعضی حرفها رو نمیشه قیمت گذاشت.
بعضی حرفها حرف اضافه است.
بعضی حرفها با سکوت ادا می شوند.
بعضی حرفها را باید از نامحرم پوشاند.
بعضی حرفها به گویندش آبرو میده.
بعضی حرفها را باید یکبار گفت.
بعضی حرفها را باید بایگانی کرد.

به من میگفت: "آنقدر دوستت دارم که اگر بگویی بمیر، می میرم"
باورم نمی شد....
فقط برای شوخی و یک امتحان به او گفتم بمیر ... !
و اینک سالهاست که در تنهایی پژمرده ام...؟
کاش امتحانش نمی کردم...