امروز تو یه مکان عمومی و جلو چشم خیلی از آدمها چیزی رو دیدم که خیلی منو به فکر برد. اینکه چرا دو تا دوست وقتی به مشکل بر می خورن، وقتی نمی تونن مشکلشون رو حل کنند و وقتی دیگه چیزی برای گفتن ندارن شروع میکنن به تخریب همدیگه و هر چی از همدیگه میدونن میریزن بیرون اونهم نه تو خلوت خودشون، بلکه جلو چشم ده ها نفر. شروع میکنن اسراری رو فاش کردن که یه روزی به خاطر اعتمادی که به هم داشتن برای هم گفته بودن و حالا ...
بی اختیار یاد این سخن یگانه مرد عالم حضرت علی (ع) افتادم که می گفت: "آنکس که از هر آنچه که می داند علیه کسی استفاده می کند همانند این است که به خود نیزه می زند تا آنکه را که در پشتش ایستاده هلاک کند."
بیایید بیشتر فکر کنیم. زندگی کوتاه تر از اونیه که به دشمنی بگذره. باور کنید آنچه را که داریم اگر از دست بدیم با گریه و پشیمانی نمی تونیم دوباره به دست بیاریم. بیایید اینجوری فکر کنیم که دیگه فرصتی نیست که آفتاب فردا رو ببینیم. بیایید هر چی محبت داریم امروز نشون بدیم. چیزی برای فردا نذاریم. فردا دوباره خورشید بیرون میاد و زندگی ادامه خواهد داشت اما شاید برای ما فردایی وجود نداشته باشه.